جایی برای درد دل های خودمانی...

تقريبا 11 سال از اولين روزي که دانشجويان ورودي 76 وارد دانشکده‌ي هنرهاي زيبا شدند مي‌گذرد اما هيچ چيز انها را حداقل از ياد هم غافل نکرده است. من که هنوز وقتي مي‌‌بينم که علي از بختيار مي‌گويد يا حسين و کامنت مي‌گذارد يا حتا کوروش، وقتي اسم کامياب را ته تيتراژ و نازنين را ابتداي ان مي‌بينم، وقتي صداي مريم را از راديو لندن مي‌شنوم و چهره‌ي کوروش را در برنامه‌ي سينما 1 ، احساس مي‌کنم که زمين هنوز نفس مي‌کشد چون ما نفس مي‌کشيم و دوستانم موفق هستند و من خوشحال. براي همه‌شان، حتا انها که نامي ازشان نبرده‌ام اما به يادشان هستيم آرزوي موفقيت مي‌کنم. 

 

 

عصر که شد ، آجیل ها را درآورد و چید روی میز ، انارها را ، پرتقال ها را

و یک هندوانه ی ِ گرد ِ سبز را .

نشست و نگاهشان کرد .

اناری را از وسط باز کرد که قدری از آبش شَتک کرد توی چشمش .

آب از چشمش جاری شد .

انار را گذاشت توی بشقاب و نگاهش کرد و بعد بلند شد .

چشمش را خشک کرد .

هوا تاریکِ تاریک شده بود که لباس پوشید .

او  هنوز نیامده بود .

بین برفها قدم می زد ولی گرمش بود .

ساعتها همان طور قدم زد .

بعد دیگر مجبور بود که برگردد خانه .

او  باز هم نیامده بود .

چند سالی بود که دیگر (( یلدا )) نمی آمد .

 

 

 

سلام

وبلاگ

گروه نمایشگران تئاتر شورایی تهران

                           متولد شد!

    

 to-tehran.blogfa.com   

 

باران هم که بيايد باز هم مي‌آيم. کنار همان گل‌هاي يخ که از انتشار عطرشان با شعر نفس مي‌کشيديم. زير همان بلندترين چنار که خواب بود و ما بيدار، يعني که مهتاب فانوس شب‌هاي بي‌چراغ‌مان است.
مي‌آيم حتا اگر خواب باشي. حتا اگر زير باران خواب باشي. مي‌آيم تا زير حرم دست‌هايت چتر باران را باز کنم و کنار رؤياهايت خيس خيال شوم.
مي‌آيم تا دوباره برايم بخواني که :
مي‌آيم حتا وقتي که باران بيايد... وقتي که برف ببارد. وقتي که زير پايم سر باشد از تگرگ. مي‌آيم تا بهار را با هم ترانه کنيم در گوش خاطرات...
پس بيا دعا کنيم باران ببارد...

 

 

ای انتظار پس کی به پایان می رسی

و چون به پایان رسی

بی تو چگونه توانم زیست

 

 

 

صبح که می شود

یاد تو می افتم

 

یاد تو که می افتم

صبح می شود

 

طولانی ترین رمان دنیا:

یک زن

     یک مرد

          دو جور تنهایی