جایی برای درد دل های خودمانی...

برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

یک دریچه برای من کافی ست...

              ***

و نردبام چه ارتفاع حقیری دارد...

با تشکر از دوست خوبم علی که باز من را به یاد خاطراتم با فروغ انداخت.

ديگرم گرمي نمي بخشي

عشق، اي خورشيد يخ بسته

سينه ام درياي نوميدي است

خسته ام از عشق هم خسته

.

.

.

چراغهاي....رابطه....تاريكند!

چشمان بی وفایت را بدرقه می کنم

شاید فردا روز دیگری باشد...

  عاشق مي مانم

             صبر مي كنم.