شهامت شاد بودن داشته باش!
آگوستو بوال
آگوستو بوال(Augusto Boal):
متولد و بزرگ شدة شهر ريو دو ژانيروي برزيل
تحصيل در رشته مهندسي شيمي در دانشگاه كلمبيا در اواخر دهه 40 و اوايل دهه 50 ميلادي.
بازگشت به برزيل پس از اخذ درجه دكترا و پيوستن به تئاتر آرنا در سائو پائولو.
تئاتر سركوب شدگان (Theatre of the Oppressed):
بوال مانند برشت مي خواست تماشاگران را فعالانه درگير نمايشي كند كه مي بينند. او در آغاز مخاطبان را پس از اجرا دعوت به بحث مي كرد. اما به گفته بوال باز هم آنان بيننده باقي مي ماندند و به آنچه جلوي آنها به انجام مي رسيد، فقط ‹واكنش› نشان مي دادند.
تماشا- بازيگران (Spect-actors):
بوال دست به پروراندن شيوه اي زد كه در آن تماشاگران مي توانستند اجرا را متوقف كنند و پيشنهاد كنشهاي ديگري به بازيگران دهند و آنان نيز اين پيشنهادات را عملي كنند. اما در يكي از اجراها، زني از بين تماشاگران پيشنهاد خود را چنان عصبي مطرح كرد كه بازيگر نتوانست منظور او را درست بفهمد. بنا بر اين او خود روي صحنه آمد و منظورش را عملاً نشان داد. اين براي بوال به منزله تولد تماشا- بازيگر (و نه تماشاگر صِرف) بود. از اينجا بود كه تئاتر وي متحول شد.
هدايت گران (Jokers):
از مشخصه هاي تكنيكي تئاتر بوال ياري گرفتن از هدايت گر/ مراسم گرداني است كه به او جوكر مي گويند. وي:
تماشاگران را از قوانين مطلع مي كند.
به جايگزيني تماشاگر به جاي قهرمان نمايش كمك مي كند.
راه حل هاي پيشنهادي را به يك جمع بندي مي رساند.
تئاتر جدلي(Forum Theatre):
در تئاتر جدلي هدايت گر و تماشاگران در كنار هم حاضر مي شوند. كار با اجراي صحنه ي كوتاهي آغاز مي شود كه بيانگر معضل يك قشر اجتماعي فرضي است (مانند مسئله جنسيت در كنفرانسي در مورد زنان يا كليشه هاي نژادي در كلاسي در مورد نژادپرستي). تماشاگران با حضور به جاي شخصيتهاي صحنه و با مطرح كردن راه حلهاي تازه براي معضل مطرح شده، به صورت بداهه در برابر اجرا كنش متقابل نشان مي دهند.
تئاتر تصويري(Image Theatre):
تئاتر تصويري به تماشاگران اين امكان را مي دهد كه واكنش خود را نسبت به روابط و رويدادها به شكل مجسمه اي زنده نمايش دهند. گاه اين مجسمه با نوعي روايت گري نيز همراهي مي شود.
تبعيد(Exile):
كمي پس از انتشار نخستين كتاب بوال در سال 1971 با نام تئاتر سركوب شدگان، بوال دستگير، شكنجه و به آرژانتين تبعيد شد.سپس تن به تبعيدي خود خواسته به اروپا داد. بوال طي اقامت در پاريس به مدت دوازده سال به آموزش رويكرد انقلابي اش در تئاتر پرداخت. در سال 1981 نخستين جشنواره تئاتر سركوب شدگان را درپاريس برگزار كرد.
بازگشت به ريو:
پس از برچيده شدن حزب نظامي در برزيل در سال 1986 بوال به ريو دو ژانيرو بازگشت و در آنجا اقامت گزيد. وي در آنجا مركز بزرگي را براي تئاتر سركوب شدگان(CTO-Rio) داير كرده و بيش از دوازده گروه تشكيل داد كه به اجراهايي با طرح مسائل اجتماعي مي پردازند.
بوال نماينده:
در پائيز 1992 بوال كانديداي آزاد نمايندگي شهر ريو شد (مقامي كه به عضويت در شوراي شهر شباهت دارد). براي احراز چهل و پنج كرسي، بيش از هزار نفركانديد شدند. بوال يكي از آنهايي بود كه برگزيده شد.
تئاتر قانونگذار (Legeslative Theatre):
از اينجا به بعد بوال به اتفاق گروهش به بسط تئاتر قانونگذار پرداخت كه در آن از تكنيكهاي تئاتر جدلي استفاده مي شد تا به مردم عادي براي بيان دغدغه هايشان و تبديل آنها به پيشنهادات رسمي قانوني كمك شود.
كارگاه هاي آموزشي(workshops):
امروزه بوال به برگزاري تعداد زيادي كارگاه هاي آموزشي عمومي و تخصصي مي پردازد كه از طريق آن مخاطبان علاقمندي از سراسر دنيا با رويكردهاي تئاتري وي آشنا مي شوند.